SINKA'S BLOG

Wees jezelf en laat de ander zichzelf zijn.
Blijf niet vastzitten aan wat niet goed voor je is.
Laat het los en ga verder met je leven.


SPIRITUELE BENADERING BIJ ROUWVERWERKING - TOESTAAN VAN ZELF-HELING

De afgelopen maanden ben ik een liefdevolle aanwezigheid voor mezelf geweest. Aandacht en goed voor mezelf zorgen. Concreet hield dat in dat ik dagelijks bezig geweest ben met voelen en ervaren, wat is vandaag goed voor mij. Een aantal zaken moesten doorgaan en die heb ik met hulp van Quan Yin en mijn ziel gedaan. En dat ging daardoor heel soepel. Het is zo mooi te ervaren dat je ondersteunt en geholpen wordt, als je erom vraagt. Dat is wat we meestal vergeten te doen. Vragen. In bepaalde situaties is hulp van mensen heel fijn, maar er zijn momenten dat ik de hulp van mijn ziel, Quan Yin en anderen in frequentie hoger trillende hulp prefereer.

Na het overlijden van mijn moeder heb ik een tijdje hun liefde en compassie gevoeld, waardoor ik mij staande kon houden. Na een bepaalde periode kwamen de delen die aangeraakt zijn door haar overlijden om de hoek kijken en bij mij aankloppen. Je weet dat het gaat gebeuren, maar je weet nooit wanneer en hoe. Wel, ik ben uitgedaagd om goed voor mezelf te zorgen, terwijl het één en ander zichtbaar en toegelaten kon worden. Stap voor stap ben ik de weg naar heling aangegaan. Elke stap is een onderdeel van de heling. Het schrijven en voordragen van "voor alles is een juiste tijd", het uitkiezen van de spulletjes die je "nog even" wilt meenemen, het opruimen van het huis, het neerzetten van een foto, het ophalen van haar as, het afronden van de erfenis. In de tussentijd hulp vragend aan ziel en Quan Yin, voor helderheid, voor acceptatie, voor een soepel verloop. Daarvoor heb ik mede gebruik gemaakt van de Oracle Kaarten van Quan Yin, die mij elke dag en in elke situatie lieten zien waar het in werkelijkheid overging en hoe ik daar op een andere manier naar kon kijken. Het bracht me in een andere realiteit. Het bracht me in een realiteit van begrip, liefde en compassie. Compassie in eerste instantie voor mezelf en daardoor ook voor anderen. Compassie voor mezelf omdat er zoveel delen aanwezig waren die bleven aankloppen over schuld. En ik begreep wel dat ik die delen niet hoefde te geloven, maar ergens was er een haak waar ze aan vast bleven zitten. Ze waren niet van plan weg te gaan.

DE DEUR IS NOG DICHT

Die delen, waren niet blij dat ze hun moeder kwijt waren. En ze gaven mij de schuld. Ze reageren vanuit hun angst, pijn, verdriet en boosheid. Niet begrijpende dat ze er niet meer is. Zoekend naar houvast, die ze niet meer kunnen vinden. Daarmee komen ze naar mij en beginnen hun verhalen aan mij te vertellen. Ze beginnen aan mij te trekken, begrijpen niet dat ik geen actie onderneem, dat ik zo rustig blijf en blijf kiezen voor de liefde, in plaats van in hun wanhoop mee te gaan. Ik kan hen (en mezelf) alleen helpen als ik in staat ben om in mijn stilte te verblijven, en dat valt in de gegeven omstandigheden niet mee. Ik focus mij op mijn ademhaling en blijf vertrouwen dat de dag komt dat ze zo tot rust gekomen zijn en dat ik in staat ben om contact met hen te maken. Alleen als ik met hen in contact kan komen kan ik hen vragen wat er aan de hand is. Pas dan kan ik hen helpen. Ik weet dat ze naar de ziel kunnen gaan en dat ze daar hun rust vinden, en ik vertel het hen ook, maar deze delen weten de weg niet, zijn te bang en te wanhopig en vertrouwen mij nu niet. En misschien ben ik zelf wel niet bereikbaar voor hen. Heb ik zelf die stilte en rust nog niet gevonden. Ben ik zelf nog niet in staat hen te horen.

DE DEUR GAAT OPEN

En dan, op een dag, is er contact. Ik ben in staat om naar hen te luisteren en zij zijn in staat met mij te spreken. Eentje is de leider en ik vraag haar of ik haar naar het licht mag brengen, daar voorbij die brug. Nee, ze antwoordt heel resoluut, dat ze dat niet wilt en dat ze niet zal gaan. Na een tijdje is er blijkbaar toch wat vertrouwen ontstaan en staan we hand in hand. Ik neem een aantal stapjes richting het licht, richting de brug. Dan gebeurt er iets wonderlijks. Ineens heb ik een baby in mijn armen. Een baby die mij verteld dat ze zich schuldig voelt over de dood van haar moeder. Blijkbaar heeft het schuldgevoel, waar ze mij op aanspraken een bredere boodschap en ineens zie ik de link naar mijn geboorte. Waar vader zorgen had over het leven van moeder en kind. Ineens kwam de boodschap aan en werd duidelijk waarom ze nog niet konden vertrekken. In de tussentijd liep ik verder richting de brug. Eenmaal bij de brug aangekomen, zijn we nog even met elkaar gaan zitten. En op een gegeven moment was het goed, kon ik haar laten gaan en de andere delen die er klaar voor waren gingen met haar mee. Ze vertrokken over de brug naar het licht.

Inmiddels is er steeds meer rust, ik kom niet meer met een zwaar verdrietig gevoel uit bed, de schuld gevoelens zijn vertrokken, gemis is er voor in de plaats gekomen. De momenten die meerdere keren per dag heel subtiel langs komen, “misschien komt ze vandaag nog even koffie drinken”, en direct is daar de realisatie dat ze niet meer komt, of dat ik niet meer bij haar langs kan gaan om mijn ervaringen met haar te delen.

ZELF-HELING

En ook ben ik heel blij, blij dat er weer een aantal delen naar huis gekeerd zijn. Blij te beseffen dat dit over zelf-heling gaat. Het thuisbrengen van gewonde delen die de weg naar huis pas vinden als ik naar hen geluisterd heb en als ik in staat ben om hen die veiligheid te bieden, waardoor ze zich kenbaar gaan maken en contact mogelijk wordt.
Het gemis is er nog en dat is oké. Dit gemis zal geheeld worden door de tijd. Een ander soort heling, die vraagt om geaccepteerd te worden en te beseffen dat het leven hier op aarde eindig is, terwijl de ziel haar weg verder gaat voor nieuwe ervaringen.
En blij dat er altijd hulp is. Menselijke hulp, maar ook de hulp van de hogere frequenties, die we de goddelijke hulp mogen noemen. Je bent nooit alleen, als je het toestaat.

 Sinka
www.sinka-thooftbenne.nl

 

 


Toestaan plezier te hebben in het leven kan soms wel eens een Kunst zijn, ja met een grote K.
Pharrell Williams vraagt je om te klappen als je blij bent.
Maak een feest van de mooie momenten en weet dat na elk moeilijk moment weer een nieuw moment ontstaat, waarbij je voor een andere ervaring kan kiezen.
Laten we SPELEN in het LEVEN !